Η σημαία

Δημοσιεύθηκε: 5/6/2014
του Δημήτρη Καλτσώνη*

Λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές ανέβηκα στο βράχο της Ακρόπολης. Είχα πολύ καιρό να το κάνω αυτό. Θυμάμαι όταν ήμουν μαθητής του δημοτικού, η επίσκεψη στην Ακρόπολη ήταν σαν κοσμοϊστορικό γεγονός που δεν προκαλούσε όμως ένταση αλλά, αντίθετα, ανέδυε μια ηρεμία και έναν αγέρα ελευθερίας. Ο καταναγκασμός της σχολικής ρουτίνας διακοπτόταν, έδινε τη θέση του στο παιχνίδι και στη φαντασία: πώς να ζούσαν οι άνθρωποι τότε, πως τα έφτιαξαν τον Παρθενώνα, τι χρώματα υπήρχαν, τι δέντρα, τι φυτά, τι μυρωδιές; Πως συνομιλούσαν, τι έλεγαν τα βλέμματά τους;

Γι’ αυτό ανέβηκα πριν λίγες μέρες. Αναζητώντας την ηρεμία των παιδικών χρόνων, τη δροσιά που αποπνέουν τα πεύκα και η φρεσκάδα της περιοχής, ειδικά την άνοιξη. Η αλήθεια είναι ότι αποζημιώθηκα. Ατενίζοντας την πρωτεύουσα από εκεί πάνω, βρήκα τη δύναμη να θέσω στον εαυτό μου τα ίδια ερωτήματα που θέτει κανείς -άλλος συχνότερα άλλος πιο αραιά- για τον άνθρωπο, την κοινωνία, τον ιστορικό και προσωπικό χρόνο, την προσωπική διαδρομή.

Περπατώντας στο βράχο έφτασα και στη σημαία. Εκεί που στις 30 Μάη 1941 ο Γλέζος και ο Σάντας κατέβασαν το σύμβολο του ναζισμού και σήκωσαν τη σημαία της ελευθερίας. Στο ίδιο περίπου μέρος, λίγους μήνες πριν, μόλις έμπαιναν οι ναζί στην Αθήνα, αυτοκτόνησε τυλιγμένος στη σημαία ο Κουκίδης, ο φαντάρος που κρατούσε τη σκοπιά.

Πόσο μοιάζει αλήθεια η εποχή μας. Στην κορύφωση της κρίσης κορυφώνεται η απελπισία. Το αδιέξοδο φαντάζει η μόνη βεβαιότητα. Ο ιστορικός χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Οι ισχυροί φαίνονται πιο ισχυροί από ποτέ και όλοι οι άλλοι, εμείς, ανήμποροι να μιλήσουμε, να αντισταθούμε, ακόμη και να σκεφτούμε ή να προφέρουμε λόγια αγάπης.

Κι όμως, μετά τον Κουκίδη ήρθε ο Γλέζος και ο Σάντας. Μετά την απόγνωση το ΕΑΜ. Έτσι θαρρώ θα γίνει και τώρα. Αναζητούμε, ψάχνουμε στα σκουπίδια του παλαιού να βρούμε τις απαντήσεις που θα μας λυτρώσουν. Αλλά αυτές βρίσκονται δίπλα μας και μέσα μας. Πρέπει να τις πάρουμε κομμάτι κομμάτι από τον γείτονα και το συνάδελφο που υποφέρει όσο και εμείς. Πρέπει να τις αντλήσουμε από το φως της σκέψης και της επιστήμης, από τη δύναμη της ιστορίας που είναι παρούσα ακόμη και όταν η υποκειμενική μνήμη την αρνείται: η ναζιστική κατοχή, οι δοσίλογοι, η ελληνική ολιγαρχία που συνεργάστηκε ή σιώπησε, ο λαός που μάτωσε, το μεγάλο μέτωπο για την εθνική ανεξαρτησία και τη δικαιοσύνη. Ακούω τους σημερινούς αντίλαλους, αδύναμοι είναι ακόμη, για μια πλατιά συμμαχία, ένα λαϊκό απελευθερωτικό μέτωπο, ενάντια στους δυνάστες των Βρυξελλών και τους εγχώριους συνεταίρους.


*επ. καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο


Δείτε τον πρώτο κύκλο των "7 απλών μαθημάτων του μαρξισμού"

smile

Ανακοίνωση για την "Κοινωνική Συμμαχία" από την ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ - Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

 

30 ΜΑΗ: ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΑ


- ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ» ΤΩΝ ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ

- ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

- ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

 

read more ...

Παρουσίαση του βιβλίου "Ο μεγάλος Ζωολογικός Κήπος" του Νικολάς Γκιγιέν - Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

9 Μάη: H αντιφασιστική νίκη επίκαιρη και διαχρονική όσο ποτέ - Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018


Τιμώντας την 70η επέτειο της Νίκης στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο θέλω να εκφράσω το βαθύ μας θαυμασμό στον ηρωικό σοβιετικό λαό που προσέφερε μια κολοσσιαία υπηρεσία στην ανθρωπότητα...

...Τα 27 εκατομμύρια των σοβιετικών που πέθαναν στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, το έκαναν επίσης για την ανθρωπότητα και για το δικαίωμα να σκεφτόμαστε. 

Για το δικαίωμα να είμαστε σοσιαλιστές, να είμαστε μαρξιστές – λενινιστές, να είμαστε κομουνιστές. Για να βγούμε από την προϊστορία. 

Φιντέλ Κάστρο Ρουζ / 7 Μάη 2015


read more ...

Τι συνεπάγεται η έλευση της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης; - Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Μιλήσαμε με τον οικονομολόγο Γιάννη Τόλιο για τον αντίκτυπο που έχει ήδη ο ερχομός της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης. Από τα ήδη υπάρχοντα στοιχεία αλλά και τις ζοφερές προβλέψεις για τα επόμενα 5-10 χρόνια φαίνεται ότι μιλάμε για ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο όχι μόνο στις εργασιακές σχέσεις, αλλά και στην ίδια την έννοια της εργασίας όπως την έχουμε γνωρίσει μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό μεγάλοι οικονομολόγοι, αλλά και επιχειρηματίες -ιδιαίτερα στις ΗΠΑ- κάνουν λόγο για μέτρα όπως τη θέσπιση ενός «παγκόσμιου βασικού εισοδήματος», σε μία προσπάθεια να αντισταθμιστεί η ραγδαία εξάλειψη επαγγελμάτων και θέσεων εργασίας.

Συνέντευξη στον Γιώργο Χάμψα, στον Δρόμο της Αριστεράς

 

read more ...