Υεμένη: Για την Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου
μετ. Θ. Νασόπουλος
επιμ. Δ. Περδίκης
Η 21η του Σεπτέμβρη είναι η μέρα που ο λαός της Υεμένης γιορτάζει την έναρξη της αντιιμπεριαλιστικής του Επανάστασης, υπό την ηγεσία του Κινήματος των Ανσάρ Αλλάχ.
Τα παρακάτω δύο κείμενα δημοσιεύτηκαν, με την αφορμή της 12ης επετείου της Επανάστασης, στο υεμενικό Πρακτορείο Ειδήσεων SΑΒΑ και αποτελούν μια ευσύνοπτη παρουσίαση των βασικών πολιτικών στόχων και του ρόλου που διαδραματίζει στην εθνική ζωή η Επανάσταση καθώς και των επιτευγμάτων της, όπως τα καταγράφουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της, η φωνή των οποίων πολύ σπάνια φτάνει στα αυτιά όχι μόνο των πλατιών αλλά δυστυχώς και των αριστερών και κινηματικών δυτικών ακροατηρίων.
Θοδωρής Νασόπουλος
Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου: Ο δρόμος προς την αποκατάσταση της κυριαρχίας και την διαμόρφωση εθνικού συστήματος λήψης αποφάσεων
Πηγή: saba.ye
Η Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου σηματοδότησε μια ριζική αλλαγή στη σύγχρονη ιστορία της Υεμένης, θέτοντας τέλος σε μια εποχή εξάρτησης, υποταγής και ξένης κηδεμονίας επί της χώρας. Ανέτρεψε την επιρροή των ξένων πρεσβειών που έλεγχαν τη λήψη κυριαρχικών αποφάσεων και τους πόρους της Υεμένης, ενισχύοντας έτσι την ανεξαρτησία της εθνικής λήψης αποφάσεων και κλείνοντας οριστικά αυτό το κεφάλαιο.
Πριν από την Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου, η Υεμένη ήταν εξαρτώμενη από περιφερειακές και διεθνείς δυνάμεις. Οι δυτικές πρεσβείες, και ιδίως η αμερικανική πρεσβεία στην πρωτεύουσα Σαναά, έλεγχαν τους μοχλούς της εξουσίας, τις διαδικασίες λήψης κυριαρχικών αποφάσεων και τις εσωτερικές υποθέσεις — φτάνοντας στο σημείο όπου ο πρέσβης των ΗΠΑ ήταν ο de facto ηγέτης της Υεμένης.
Η παρέμβαση του πρέσβη των ΗΠΑ δεν περιοριζόταν στον πολιτικό τομέα· επεκτεινόταν τόσο στους στρατιωτικούς όσο και στους οργανισμούς ασφαλείας. Αυτό οδήγησε στην καταστροφή των αμυντικών δυνατοτήτων της Υεμένης, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι αμερικανικοί στόχοι και να διατηρηθεί η χώρα σε κατάσταση εξάρτησης και απώλειας της ικανότητας να διαθέτει αποτελεσματικά μέσα για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της.
Αυτή η κατάσταση εξάρτησης από ξένες δυνάμεις έφερε την Υεμένη στο χείλος της κατάρρευσης, έως ότου η Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου 2014 έφερε τη χώρα από το στάδιο της υποταγής στο στάδιο της αποκατάστασης εθνικού συστήματος λήψης αποφάσεων και κυριαρχίας, θέτοντας τέλος στις ξένες παρεμβάσεις που είχαν υπονομεύσει την Υεμένη και τους πόρους της για πολλές δεκαετίες.
Ο τερματισμός της κηδεμονίας και η αποκατάσταση της εθνικής λήψης αποφάσεων συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα επιτεύγματα της Επανάστασης της 21ης Σεπτεμβρίου. Πριν από την επανάσταση, οι αποφάσεις δεν λαμβάνονταν στη Σαναά, αλλά σε ξένες πρωτεύουσες, ενώ οι κρατικοί θεσμοί εκτελούσαν τις εντολές και τις οδηγίες διεθνών χορηγών, χωρίς καμία μέριμνα για τα υπέρτατα εθνικά συμφέροντα ή τους οικονομικούς πόρους της χώρας.
Η Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου κατάφερε να ματαιώσει τα σχέδια κηδεμονίας περιφερειακών και διεθνών δυνάμεων, καθώς και να ανατρέψει επιθετικά σχέδια που αποσκοπούσαν στον κατακερματισμό και τη διαίρεση της Υεμένης, με στόχο τη μετατροπή της σε ανοιχτό πεδίο συγκρούσεων, ξεκαθαρίσματος λογαριασμών και υλοποίησης ξένων ατζεντών.
Σήμερα, η Σαναά έχει αναδειχθεί σε φορέα λήψης αποφάσεων και σε πηγή έμπνευσης για τις αραβικές και ισλαμικές πρωτεύουσες όσον αφορά τη διαχείριση των σχέσεων με περιφερειακούς και διεθνείς παράγοντες με βάση την ισότητα και την ανεξαρτησία — όχι ως υποταγμένο μέρος που εκτελεί ό,τι του υπαγορεύεται, ούτε υποκύπτοντας σε εξωτερικές πιέσεις ή πολιτικό εκβιασμό. Έχει φτάσει στο σημείο να διαχειρίζεται το περιφερειακό και διεθνές περιβάλλον της με βάση ένα όραμα που στηρίζεται στην ανεξάρτητη εθνική λήψη αποφάσεων και στην κυριαρχία.
Η Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου κατάφερε να θέσει τέλος σε δεκαετίες υποταγής και εξάρτησης, αποκαθιστώντας τον πρωτοποριακό ρόλο της Υεμένης στην περιοχή. Η Υεμένη διαθέτει πλέον όλα τα στοιχεία και τα μέσα αποτροπής που της επιτρέπουν να προστατεύει την κυριαρχία της, να υπερασπίζεται τις επιλογές της και να διεκδικεί τα νόμιμα δικαιώματά της απέναντι στις δυνάμεις της αλαζονείας και στα όργανά τους στην περιοχή, ενώ σε προηγούμενα στάδια θεωρούνταν ως «πίσω αυλή» γειτονικών χωρών.
Η επανάσταση αυτή αναδιαμόρφωσε τον χάρτη των ισορροπιών και των δυνάμεων, τοποθετώντας την Υεμένη στη θέση που της αρμόζει τόσο σε περιφερειακό όσο και σε διεθνές επίπεδο, ως κράτος που διαθέτει ανεξάρτητη λήψη αποφάσεων και διαμορφώνει τις θέσεις του σε διάφορα ζητήματα μακριά από ξένες επιταγές ή κηδεμονία. Αυτό αποδεικνύεται σαφώς από τις σταθερές και βασισμένες σε αρχές θέσεις της Υεμένης σχετικά με το εθνικό ζήτημα, με πρώτο μεταξύ αυτών το παλαιστινιακό ζήτημα.
Παρά τις προσπάθειες που αποσκοπούσαν να εγκαταλείψει η Υεμένη τις έντιμες θέσεις της, η χώρα ανέλαβε ηγετικό ρόλο στην αραβική και ισλαμική σκηνή για την υπεράσπιση των εθνικών υποθέσεων, με βάση τις αρχές της Επανάστασης της 21ης Σεπτεμβρίου. Αυτό ώθησε τις δυνάμεις της αλαζονείας και της ηγεμονίας να εξαπολύσουν στρατιωτικούς και οικονομικούς πολέμους εναντίον του λαού της Υεμένης, προκειμένου να τον αποτρέψουν από τις θέσεις του όσον αφορά τις εθνικές υποθέσεις και τα ιερά του· ωστόσο, απέτυχαν.
Η Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου διακρίθηκε για το βάθος της σύνδεσής της με τον λαό, την απόρριψη της ξένης κηδεμονίας και την εκκίνησή της από μια ελεύθερη εθνική βούληση που δεν δέχεται ούτε υποταγή ούτε παράδοση. Δεν καθοδηγήθηκε ούτε χρηματοδοτήθηκε από το εξωτερικό, γεγονός που της επέτρεψε να θέσει τέλος στην ξένη παρέμβαση στη χώρα και να εδραιώσει την ανεξαρτησία της εθνικής λήψης αποφάσεων.
Σύμφωνα με το σύνθημά της, «Ελευθερία και Ανεξαρτησία», η επανάσταση αυτή αποτέλεσε την έκφραση των προσδοκιών του λαού της Υεμένης για ελευθερία, την απόρριψη κάθε μορφής ηγεμονίας, κηδεμονίας και υποταγής σε ξένες δυνάμεις, καθώς και τη μη αποδοχή παρεμβάσεων στις εσωτερικές του υποθέσεις ή τη παραχώρηση οποιουδήποτε τμήματος της επικράτειάς του και των πόρων του. Η Υεμένη κατάφερε να αντέξει με σθένος την επιθετικότητα για πάνω από 12 χρόνια, διατηρώντας τη στάση της κατά της κηδεμονίας και της ξένης παρέμβασης.
Στο πλαίσιο της προσπάθειας για απελευθέρωση από την οικονομική εξάρτηση, η Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου έδωσε μεγάλη προσοχή σε αυτή την πτυχή, εργαζόμενη για την οικοδόμηση μιας εθνικής οικονομίας ικανής να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της επιθετικότητας και του αποκλεισμού, μειώνοντας την εξάρτηση από το εξωτερικό, ενθαρρύνοντας και τοπικοποιώντας εθνικές βιομηχανίες, καθώς και αυξάνοντας την παραγωγή για την επίτευξη αυτάρκειας — επιτρέποντας στη χώρα να λαμβάνει τις αποφάσεις της χωρίς εξωτερικές οικονομικές πιέσεις.
Με βάση τα παραπάνω, η Υεμένη άρχισε να προχωρά με σταθερά βήματα προς την οικοδόμηση μιας εθνικής οικονομίας που βασίζεται σε τοπικούς πόρους και εισροές, παράλληλα με την επέκταση της καλλιέργειας στρατηγικών καλλιεργειών, προκειμένου να συμβάλει στην επίτευξη της επισιτιστικής ασφάλειας, στη μείωση του κόστους των εισαγωγών και στη μείωση της εξάρτησης από το εξωτερικό, αφού η χώρα βασιζόταν στις εισαγωγές για την κάλυψη των αναγκών της πριν από το ξέσπασμα της Επανάστασης της 21ης Σεπτεμβρίου.
Η επανάσταση αυτή συνέβαλε επίσης στην αποκατάσταση του σεβασμού προς την ενοποιητική εθνική ταυτότητα των Υεμενιτών, στην απελευθέρωση της υεμενικής κοινωνίας από την πνευματική και πολιτιστική εξάρτηση από το εξωτερικό, καθώς και στην αποτροπή των προσπαθειών του εχθρού να στοχεύσει αυτή την ταυτότητα μέσω του «ήπιου πολέμου» και της επιβολής ξένων πολιτισμών στην υεμενική κοινωνία — μια σαφής επιβεβαίωση της προσήλωσης των Υεμενιτών στην εθνική τους ταυτότητα, την κουλτούρα και τον πολιτισμό τους, των οποίων οι ρίζες είναι βαθιά βυθισμένες στην ιστορία.
Η επαναστατική ηγεσία τονίζει ότι η μάχη με τον εχθρό δεν είναι πλέον απλώς στρατιωτική, αλλά έχει μετατραπεί σε πολιτιστική, πνευματική και μάχη για την συνείδηση. Ως εκ τούτου, η ηγεσία έχει δώσει μεγάλη προσοχή σε αυτή τη διάσταση, εστιάζοντας σε προγράμματα και δραστηριότητες που σκοπεύουν στην εδραίωση της ταυτότητας που βασίζεται στην πίστη και την πολιτισμική κληρονομιά του Κορανίου, καθώς και στην ενίσχυση της κοινωνίας ενάντια στην πολιτιστική διείσδυση και εισβολή, με στόχο τη δημιουργία μιας γενιάς που θα επιμένει στην ταυτότητα, τις αξίες και τους εθνικούς αγώνες της, ικανής να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις.
Ο λαός της Υεμένης γιορτάζει τη 12η επέτειο της Επανάστασης της 21ης Σεπτεμβρίου, ενώ παράλληλα σημειώνει μεγάλες νίκες σε διάφορα μέτωπα και καταβάλλει τεράστιες θυσίες στην αντιμετώπιση του σαουδικού εχθρού και των επιχειρήσεων του, στη μάχη για να σπάσει τον αποκλεισμό, να τερματιστεί η επιθετικότητα και η κατοχή, και να αποκατασταθεί η εθνική κυριαρχία και ο λεηλατημένος πλούτος — λαμβάνοντας υπόψη ότι ένας από τους στόχους της επανάστασης είναι η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η απόρριψη της κηδεμονίας, της υποτέλειας και της εξάρτησης από ξένες δυνάμεις.
Η 12χρονη πορεία της Επανάστασης της 21ης Σεπτεμβρίου στέφεται με μια πλούσια συγκομιδή επιτευγμάτων και νικών
Πηγή: saba.ye
ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
Ανεξαρτησία στη λήψη αποφάσεων
Απελευθέρωση από την κηδεμονία
Ανατροπή της περιφερειοποίησης
Σημαντική επιτυχία στον τομέα της ασφάλειας
Εξάλειψη των εστιών τρομοκρατίας
Ανασυγκρότηση της στρατιωτικής ισχύος
Από τις εισαγωγές στην στρατιωτική παραγωγή
Ενίσχυση των στρατιωτικών επιτευγμάτων
Στις 21 Σεπτεμβρίου 2014, ο λαός της Υεμένης ξεκίνησε την επανάστασή του, η οποία είχε ως σύνθημα την απελευθέρωση από την κηδεμονία και την εξάρτηση, καθώς και την ανάκτηση της εθνικής αυτοδιάθεσης από τις δυνάμεις που ασκούσαν επιρροή, μετά από χρόνια διαφθοράς, διχασμού και διάβρωσης των κρατικών θεσμών, που συνοδεύονταν από εξωτερικές παρεμβάσεις που αποσκοπούσαν να κρατήσουν την Υεμένη όμηρο περιφερειακών και διεθνών ατζεντών.
Με τη νίκη της επανάστασης, η Υεμένη εισήλθε σε μια νέα φάση που αναδιαμόρφωσε τις ισορροπίες εξουσίας και λήψης αποφάσεων. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, αποκατέστησε την εθνική της βούληση και ενίσχυσε την ανεξαρτησία των αποφάσεών της απέναντι σε πιέσεις και προκλήσεις. Τα επόμενα χρόνια, οι ραγδαίες εξελίξεις επέβαλαν την παρουσία της Υεμένης στην περιφερειακή και διεθνή σκηνή, μετατρέποντάς την από ένα κράτος που επηρεαζόταν από τα γεγονότα σε έναν ενεργό και επιδραστικό παράγοντα σε διάφορα περιφερειακά ζητήματα.
Η επανάσταση συνδέθηκε με ένα πολιτικό σχέδιο που βασιζόταν στην προτεραιότητα της εθνικής συνεργασίας, στην απόρριψη της ξένης κηδεμονίας και στην ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Υεμένης στη λήψη αποφάσεων ενόψει των κλιμακούμενων περιφερειακών και διεθνών πιέσεων. Με την έναρξη της επιθετικής εισβολής και του αποκλεισμού, καθώς και των συνοδευτικών πρωτοφανών προκλήσεων, οι Υεμενίτες διεξήγαγαν μια μάχη σε πολλαπλά επίπεδα για τη διατήρηση των κρατικών θεσμών και την ενίσχυση των πολιτικών, στρατιωτικών και ασφάλειας δυνατοτήτων τους.
Δώδεκα χρόνια μετά την έναρξή της, η Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου είναι πλούσια σε μετασχηματισμούς και εξελίξεις που καλύπτουν τους τομείς της πολιτικής, της ασφάλειας, του στρατού και της οικονομίας, εν μέσω εξαιρετικών συνθηκών που επιβλήθηκαν από τον πόλεμο, τον αποκλεισμό και τις εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις. Με την ευκαιρία της επετείου της επανάστασης, ανασκοπούμε τα πιο σημαντικά επιτεύγματα αυτών των ετών.
Ανεξαρτησία στη λήψη αποφάσεων:
Για δεκαετίες, η Υεμένη παρέμενε υπό την άμεση επιρροή εξωτερικών δυνάμεων, με κυριότερες τη Σαουδική Αραβία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι πρέσβεις του Ριάντ και της Ουάσιγκτον παρεμβαίναν άμεσα στη διαχείριση των υποθέσεων της Υεμένης και ασκούσαν ευρεία επιρροή στη λήψη πολιτικών αποφάσεων, εν μέσω μιας κατάστασης εξάρτησης που αποδυνάμωνε τους κρατικούς θεσμούς και διεύρυνε τον κύκλο της εξωτερικής επιρροής σε διάφορες πολιτικές και κοινωνικές πτυχές της ζωής.
Η Σαουδική Αραβία εργάστηκε για να επεκτείνει την επιρροή της εξαγοράζοντας φυλετικές και θρησκευτικές συμμαχίες, υποκινώντας διαμάχες και θρησκευτικό φανατισμό και διαλύοντας τον κοινωνικό ιστό. Εν τω μεταξύ, ο Αμερικανός πρέσβης προχώρησε στην οικοδόμηση άμεσων σχέσεων με κοινωνικές προσωπικότητες, σεΐχηδες και φυλετικούς ηγέτες, προσπαθώντας να ενισχύσει τις διασυνδέσεις του με διάφορες περιοχές, ενώ παράλληλα διείσδυε σε οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και τις χρησιμοποιούσε ως δίαυλο για να επηρεάσει την κοινωνία και να παρεμβαίνει σε διάφορες υποθέσεις της Υεμένης προς όφελος των αμερικανικών πολιτικών.
Με την έναρξη της Επανάστασης της 21ης Σεπτεμβρίου, η παρουσία αυτών των παρεμβάσεων στη λήψη αποφάσεων της Υεμένης εξασθένησε, και οι εθνικές δυνάμεις ανέλαβαν την πρωτοβουλία στη διαχείριση των εσωτερικών υποθέσεων και στον καθορισμό των θέσεων απέναντι σε περιφερειακά και διεθνή ζητήματα. Αποκρυσταλλώθηκαν πιο ανεξάρτητες θέσεις στην αντιμετώπιση των εξωτερικών πιέσεων, ενισχύοντας έτσι την ικανότητα της Υεμένης να λαμβάνει τις αποφάσεις της μακριά από την κηδεμονία και την εξάρτηση.
Απελευθέρωση από την κηδεμονία:
Η Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου ήρθε ως απάντηση σε μια επείγουσα εθνική και λαϊκή ανάγκη να απελευθερωθεί η χώρα από την ξένη κηδεμονία, να τερματιστεί η κατάσταση εξάρτησης και υποταγής που περιβάλλει τη λήψη πολιτικών αποφάσεων στη Υεμένη και να κατοχυρωθεί το δικαίωμα της Υεμένης στην ανεξαρτησία, την κυριαρχία και την ελευθερία.
Με αυτήν έληξε η εποχή των εξωτερικών παρεμβάσεων και των προσταγών που επέβαλαν πολιτικούς προσανατολισμούς στη Υεμένη και έλεγχαν τις υποθέσεις της. Η επιρροή των εξωτερικών δυνάμεων στις επιλογές της χώρας εξασθένησε, ενισχύοντας έτσι την ανεξαρτησία της στάσης της Υεμένης και την ευθυγράμμισή της με τα εθνικά συμφέροντα.
Ανατροπή της περιφερειοποίησης:
Η Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου απέρριψε το σχέδιο περιφερειοποίησης που προτάθηκε για την Υεμένη, θεωρώντας το ως μια φόρμουλα βασισμένη στη διαίρεση της χώρας σε περιφέρειες, που άνοιγε το δρόμο για τον κατακερματισμό και την ανακατανομή της επιρροής με βάση γεωγραφικά και περιφερειακά κριτήρια.
Η επανάσταση απέκλεισε αυτό το σχέδιο από τους πολιτικούς υπολογισμούς και ανέτρεψε τις ρυθμίσεις που ωθούσαν προς την έγκρισή του, αφήνοντας το μοντέλο του ενιαίου κράτους ως το πολιτικό πλαίσιο που υποστηρίζει η θέση της Υεμένης.
Εθνική συνεργασία:
Η Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου εργάστηκε για τη συγκρότηση μιας ικανής και εθνικά συνεργατικής κυβέρνησης, με τη συμμετοχή πολιτικών παραγόντων στη διαχείριση των υποθέσεων της χώρας, μακριά από ξένες επιταγές και παρεμβάσεις.
Επίσης, έθεσε την καταπολέμηση της διαφθοράς και της κατάχρησης δημόσιων πόρων μεταξύ των προτεραιοτήτων της, εργαζόμενη για την ανάκτηση των λεηλατημένων και κατασχεθέντων πόρων και περιορίζοντας τον έλεγχο επιφανών προσώπων επί των περιουσιακών στοιχείων της χώρας.
Άρνηση της εξομάλυνσης:
Η Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου αποτέλεσε εμπόδιο έναντι κάθε τάσης προς εξομάλυνση με τη σιωνιστική οντότητα, εδραίωσε μια σταθερή στάση όσον αφορά τον παλαιστινιακό αγώνα και απέρριψε τη σύναψη οποιωνδήποτε πολιτικών σχέσεων ή συμφωνιών με την κατοχή.
Η επανάσταση κράτησε την Υεμένη μακριά από το κύμα εξομάλυνσης που γνώρισε αργότερα η περιοχή, καθιστώντας την άρνηση ανάπτυξης σχέσεων με την ισραηλινή οντότητα ως σταθερή πολιτική θέση στην Υεμένη.
Σημαντική επιτυχία στον τομέα της ασφάλειας:
Πριν από την Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου, η κατάσταση ασφάλειας στην Υεμένη χαρακτηριζόταν από κατάρρευση και χάος, εν μέσω φυλετικών, περιφερειακών και θρησκευτικών συγκρούσεων, καθώς και από εκτεταμένη εξάπλωση τρομοκρατικών ομάδων και οργανώσεων, με κυριότερες την Αλ-Κάιντα και το ISIS. Οι ομάδες αυτές διεξήγαγαν σχεδόν καθημερινά δολοφονίες, βομβιστικές επιθέσεις και επιχειρήσεις με παγιδευμένα εκρηκτικά, μετατρέποντας αρκετές πόλεις και περιοχές σε ανοιχτά πεδία βίας και χάους.
Ο στρατός και οι δυνάμεις ασφαλείας δεν γλίτωσαν από αυτή την αναρχία· τα μέλη τους υπέστησαν συστηματικές δολοφονίες και στοχοποιήσεις που έπληξαν εκατοντάδες από αυτούς. Το επίπεδο του φόβου έφτασε σε σημείο όπου αρκετοί στρατιωτικοί αναγκάστηκαν να σταματήσουν να φορούν τις στολές τους και να κρύβουν τους βαθμούς τους κατά τη μετακίνησή τους, από φόβο μήπως αναγνωριστούν και στοχοποιηθούν. Αυτό συνέπεσε με τη στοχοποίηση στρατιωτικών και θεσμών ασφαλείας μέσω βομβιστικών επιθέσεων, δολοφονιών και άλλων πράξεων που αποδυνάμωσαν την ικανότητά τους να προστατεύουν τη χώρα και να επιβάλλουν την ασφάλεια.
Με τη νίκη της Επανάστασης της 21ης Σεπτεμβρίου, ξεκίνησε μια άμεση αντιπαράθεση με τρομοκρατικές ομάδες και οργανώσεις. Οι μηχανισμοί ασφάλειας και ο στρατός ανέκτησαν τον ρόλο τους στην καταδίωξη στοιχείων που εμπλέκονταν σε δολοφονίες και βομβιστικές επιθέσεις και στην αντιμετώπιση του χάους, πριν η επιθετικότητα και ο αποκλεισμός επιβάλουν νέες προκλήσεις, απαιτώντας αυξημένη ετοιμότητα σε επίπεδο ασφάλειας και στρατού για την ενίσχυση των δυνατοτήτων αντιμετώπισης απειλών και προστασίας του εσωτερικού μετώπου.
Χάος και δολοφονίες:
Ούτε μια ίντσα της Υεμένης δεν ήταν ασφαλής από το χάος ασφαλείας που έπληττε τη χώρα πριν από την Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου, καθώς οι δολοφονίες, οι αποκεφαλισμοί, οι απαγωγές και οι βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας εξαπλώνονταν, επηρεάζοντας όλα τα τμήματα της κοινωνίας —από πολίτες, πολιτικούς και κοινωνικούς ηγέτες έως μέλη του στρατού και των υπηρεσιών ασφαλείας— εν μέσω μιας απουσίας ασφάλειας που μετέτρεψε τις ζωές των Υεμενιτών σε μια ανοιχτή αρένα φόβου και στοχοποίησης.
Τα στατιστικά στοιχεία για την ασφάλεια αποκαλύπτουν την κλίμακα των δολοφονιών και των απαγωγών που γνώρισε η χώρα κατά τις δεκαετίες που προηγήθηκαν της επανάστασης. Κατά την περίοδο από το 1990 έως το 2014 καταγράφηκαν 8.132 επιχειρήσεις που εκτείνονταν σε διάφορες επαρχίες και περιοχές, συμπεριλαμβανομένων δολοφονιών και απαγωγών, καθώς και βομβιστικών επιθέσεων και στοχευμένων επιχειρήσεων που διεξήχθησαν από τρομοκρατικές ομάδες και οργανώσεις.
Οι δολοφονίες έφτασαν στο αποκορύφωμά τους κατά την περίοδο από το 2011 έως το 2014, κατά την οποία παρατηρήθηκε αξιοσημείωτη κλιμάκωση της αμερικανικής παρέμβασης στις υποθέσεις της Υεμένης. Τα στατιστικά στοιχεία ασφαλείας κατέγραψαν περισσότερες από 1.364 δολοφονίες κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι οποίες είχαν ως στόχο προσωπικότητες του στρατού, των σωμάτων ασφαλείας, πολιτικές και κοινωνικές, σε μια εποχή που οι τρομοκρατικές ομάδες δραστηριοποιούνταν εκτενώς, στοχεύοντας κρατικούς θεσμούς, την ηγεσία τους και το προσωπικό τους.
Εξάλειψη των εστιών τρομοκρατίας:
Οι μηχανισμοί ασφαλείας κατάφεραν να εξαλείψουν τις εστίες των τακφιριστικών ομάδων, με κυριότερες μεταξύ αυτών το ISIS και την Αλ-Κάιντα, τερματίζοντας την παρουσία τους στις περιοχές όπου δραστηριοποιούνταν, μετά από επιχειρήσεις ασφαλείας και στρατιωτικές επιχειρήσεις που στόχευαν τα κρησφύγετα και τους πυρήνες τους. Επιπλέον, η σύγκρουση του Δεκεμβρίου αποτράπηκε, ματαιώνοντας τις προσπάθειες να παρασυρθεί η χώρα σε εσωτερικές συγκρούσεις.
Η εξάλειψη αυτών των εστιών αντανακλάται άμεσα στην κατάσταση της ασφάλειας: οι δρόμοι έγιναν ασφαλείς για τους ταξιδιώτες, οι δολοφονίες, οι βομβιστικές επιθέσεις και οι ληστείες στους αυτοκινητόδρομους σταμάτησαν, ενώ οι πόλεις και οι περιοχές όπου κάποτε δραστηριοποιούνταν τρομοκρατικές ομάδες επανήλθαν σε κατάσταση ασφάλειας, επιτρέποντας στους πολίτες να ζουν τη ζωή τους και να ταξιδεύουν χωρίς τον φόβο που τους συνόδευε στο παρελθόν.
Ανασυγκρότηση της στρατιωτικής ισχύος:
Πριν από την Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου, ο στρατός της Υεμένης υπέστη μια συστηματική διαδικασία αποδυνάμωσης και διάλυσης, η οποία περιελάμβανε δομικές αλλαγές, την αποστέρηση της εθνικής του ταυτότητας και τον αποκλεισμό διαφόρων εθνικών στοιχείων, σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση των επιθέσεων της Αλ-Κάιντα μέσω οργανωμένων δολοφονιών και επιθέσεων που αποσκοπούσαν στην υπονόμευση του ηθικού του προσωπικού και στην αποστέρηση της εμπιστοσύνης του στρατιωτικού μηχανισμού στην ικανότητά του να εκπληρώνει τα καθήκοντά του για την προστασία της χώρας.
Αυτές οι επιθέσεις επεκτάθηκαν και στις αμυντικές δυνατότητες του στρατού, καθώς καταστράφηκαν συστήματα πυραύλων αεροπορικής άμυνας, ενώ οι ταξιαρχίες προστασίας των συνόρων και οι ναυτικές δυνάμεις διαλύθηκαν και αντικαταστάθηκαν από μονάδες περιορισμένης ικανότητας, με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση του αμυντικού συστήματος της χώρας και τη μείωση της ικανότητάς της να αντιμετωπίσει απειλές.
Μετά την Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου, ξεκίνησε η διαδικασία ανασυγκρότησης του στρατού πάνω σε νέες βάσεις, η οποία περιελάμβανε την αναδιοργάνωση του στρατιωτικού θεσμού, την επανένταξη του προσωπικού του, την ανάπτυξη των δυνατοτήτων του και την εδραίωση ενός πολεμικού δόγματος επικεντρωμένου στην υπεράσπιση της πατρίδας, στην υπηρεσία του λαού και στην απόρριψη της εξάρτησης από ξένες δυνάμεις, αποκαθιστώντας έτσι τον ρόλο του στρατιωτικού θεσμού στην προστασία της χώρας και στην αντιμετώπιση των προκλήσεων.
Η διαδικασία ανασυγκρότησης περιελάμβανε τη συνεχή ανάπτυξη των στρατιωτικών επιδόσεων, την αύξηση των επιπέδων ετοιμότητας, εκπαίδευσης και προσόντων, καθώς και την ενίσχυση των αμυντικών δυνατοτήτων σύμφωνα με τη φύση των απειλών που αντιμετώπιζε η Υεμένη κατά τη διάρκεια των ετών της επιθετικότητας και του αποκλεισμού, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας στρατιωτικής δύναμης πιο ικανής να εκτελεί τα καθήκοντά της και να υπερασπίζεται τη χώρα.
Από τις εισαγωγές στην στρατιωτική παραγωγή:
Οι στρατιωτικές δυνατότητες της Υεμένης γνώρισαν αξιοσημείωτη ανάπτυξη στον τομέα της στρατιωτικής παραγωγής μετά την Επανάσταση της 21ης Σεπτεμβρίου, μεταβαίνοντας από την εξάρτηση στα διαθέσιμα προϊόντα από το εξωτερικό στην ανάπτυξη τοπικών δυνατοτήτων για την παραγωγή διαφόρων τύπων όπλων και εξοπλισμού, παρά τις συνθήκες της επιθετικής εισβολής και του αποκλεισμού και τους περιορισμούς που επέβαλαν στους πόρους και τις δυνατότητες.
Η τοπική παραγωγή κάλυψε ένα ευρύ φάσμα οπλισμού, ξεκινώντας από ατομικά και μεσαίου μεγέθους όπλα και προχωρώντας σε βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη διαφόρων εμβελειών, παράλληλα με την ανάπτυξη άλλων στρατιωτικών συστημάτων και εξοπλισμού, τα οποία ενίσχυσαν τις αμυντικές δυνατότητες και αύξησαν την αξιοποίηση των τοπικών πόρων για την κάλυψη των αναγκών των ενόπλων δυνάμεων.
Με αυτή την εξέλιξη, συσσωρεύτηκε εθνική τεχνογνωσία στους τομείς της κατασκευής, της μηχανικής και των στρατιωτικών τεχνολογιών, διευρύνοντας τις σχετικές τεχνικές δυνατότητες και ανοίγοντας το δρόμο για την περαιτέρω ανάπτυξη των στρατιωτικών βιομηχανιών, καθώς και για την αξιοποίηση της συσσωρευμένης τεχνογνωσίας προς υποστήριξη της κατεύθυνσης της τοπικής κατασκευής και παραγωγής.
Ενίσχυση των στρατιωτικών επιτευγμάτων:
Μεταξύ των πιο σημαντικών επιτευγμάτων της Επανάστασης της 21ης Σεπτεμβρίου είναι η εδραίωση της στάσης της Υεμένης στα ζητήματα του έθνους, με πρώτο μεταξύ αυτών το παλαιστινιακό ζήτημα. Η υποστήριξη προς τον παλαιστινιακό λαό μετατράπηκε σε άμεση στρατιωτική δράση στη μάχη για την υποστήριξη της Γάζας, καθώς οι ένοπλες δυνάμεις διεξήγαγαν επιχειρήσεις εναντίον πλοίων που συνδέονταν με το ισραηλινό καθεστώς στην Ερυθρά Θάλασσα και την Αραβική Θάλασσα, στοχεύοντας παράλληλα αμερικανικά πολεμικά πλοία και στρατιωτικά σκάφη, σε ένα από τα πιο σημαντικά σημεία καμπής στον περιφερειακό ρόλο της Υεμένης.
Στην αντιπαράθεση με τον σαουδικό εχθρό, οι δυνατότητες πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών εξελίχθηκαν, και οι επιχειρήσεις επεκτάθηκαν βαθιά στο σαουδικό έδαφος, φτάνοντας σε ζωτικές και οικονομικές εγκαταστάσεις καθώς και σε στρατιωτικές κινητοποιήσεις του σαουδικού εχθρού σε διάφορα μέτωπα, στο πλαίσιο της μάχης για το σπάσιμο του αποκλεισμού και την εξασφάλιση των δικαιωμάτων του λαού της Υεμένης, τοποθετώντας σαουδικούς στρατιωτικούς και οικονομικούς στόχους εντός της εμβέλειας των επιχειρήσεων των ενόπλων δυνάμεων, απαντώντας στον αποκλεισμό με αποκλεισμό.
Η ανάπτυξη των στρατιωτικών δυνατοτήτων απέδωσε καρπούς με την επέκταση της εμβέλειας των επιχειρήσεων ώστε να φτάνουν σε απομακρυσμένους στόχους, με επιθέσεις που χτυπούσαν τοποθεσίες και εγκαταστάσεις στρατιωτικής και οικονομικής σημασίας. Η διείσδυση βαθιά στο έδαφος του εχθρού και η αντίδραση στους στρατιωτικούς και οικονομικούς στόχους του αποτέλεσαν μέρος των επιχειρήσεων που εκτέλεσαν οι ένοπλες δυνάμεις στην αντιμετώπιση της επιθετικότητας και του αποκλεισμού.
Στο πιο πρόσφατο κεφάλαιο των στρατιωτικών επιτευγμάτων, οι ένοπλες δυνάμεις κατάφεραν να απελευθερώσουν τις περιοχές της Δυτικής Ακτής, αφού κατατρόπωσαν τις κινητοποιήσεις του σαουδικού εχθρού και τον εκδίωξαν από τις θέσεις του. Αυτό οδήγησε στην ανάκτηση στρατηγικών περιοχών και τοποθεσιών, στην εξασφάλιση των απελευθερωμένων περιοχών, στην αποκατάσταση των κρατικών θεσμών σε αυτές και στην ενίσχυση της κυριαρχίας κατά μήκος της Δυτικής Ακτής και των θαλάσσιων διαδρομών της.