Ανακοίνωση του
Συλλόγου Διάδοσης Μαρξ. Σκέψης “Γ. Κορδάτος”
1. Ο Σύλλογός μας προσπαθεί εδώ και αρκετά χρόνια να συμβάλει με κάθε δυνατό τρόπο σε δύο πολιτικές διαδικασίες:
(α) τη διαμόρφωση ενός λαϊκού, κοινωνικοπολιτικού μετώπου σε αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή, δημοκρατική κατεύθυνση, ενός μετώπου εξίσου διεθνιστικού και πατριωτικού που θα παλεύει για την εθνική ανεξαρτησία από τον ιμπεριαλισμό και θα συγκεντρώνει δυνάμεις για τη σοσιαλιστική επανάσταση,
(β) την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος με στόχο την ίδρυση νέας, επαναστατικής, κομμουνιστικής οργάνωσης, μεταβατικής προς ένα σύγχρονο, κομμουνιστικό κόμμα.
Όπως υποδεικνύουν ιστορικά παραδείγματα όπως αυτά της Ελλάδας (ΚΚΕ – ΕΑΜ) ή της Κούβας (Κίνημα 26ης Ιουλίου – ΚΚ Κούβας), οι πολιτικές αυτές διαδικασίες είναι αλληλένδετες και διαλεκτικά δεμένες.
2. Στα πλαίσια αυτά, ο Σύλλογός μας απηύθυνε στο τέλος του 2022 Ανοιχτό Κάλεσμα, στη βάση του οποίου συγκροτήθηκε η Πρωτοβουλία για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κινήματος.
Η Πρωτοβουλία δεν αποσκοπεί στη δημιουργία άλλης μιας μικρής οργάνωσης της κομμουνιστικής Αριστεράς.
Αντίθετα, στοχεύει στο να λειτουργήσει ως καταλύτης για την πολιτική, προγραμματική και οργανωτική, σύγκλιση των κομμουνιστών/στριών (οργανώσεων, συλλογικοτήτων και ανένταχτων) που, πέρα από διαφορετικές ιστορικές και ιδεολογικές καταβολές, συμφωνούν σε ένα σχέδιο ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος σε μια συγκεκριμένη στρατηγική κατεύθυνση: αυτήν της ενότητας του εργαζόμενου λαού στον αγώνα ενάντια στον πυρήνα του αστικού μπλοκ εξουσίας στη χώρα μας, δηλ. σχηματικά το τρίπτυχο της εγχώριας ολιγαρχίας του μεγάλου, (φιλο)μονοπωλιακού και φιλοϊμπεριαλιστικού κεφαλαίου, της ΕΕ και των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ.
3. Η ίδρυση της Πρωτοβουλίας συνέπεσε με τη διεθνή, ιστορική συγκυρία της όξυνσης ενός σπονδυλωτά κλιμακούμενου Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου με επιμέρους μέτωπα τον ρωσονατοϊκό πόλεμο με επίκεντρο την Ουκρανία, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική (απαγωγή Μαδούρο στη Βενεζουέλα, οικονομικός και ενεργειακός στραγγαλισμός Κούβας κ.α.), στη Δυτική Ασία με αιχμή του δόρατος το Ισραήλ (διάλυση Συρίας, επίθεση σε Ιράν και εισβολή στον Λίβανο, εθνοκάθαρση και γενοκτονία στην Παλαιστίνη), την περικύκλωση της Λ.Δ. της Κίνας και την πίεσή της στο θέμα της αυτονομίας ή ανεξαρτησίας της Ταϊβάν, όπως και άλλες συγκρούσεις ανά τον κόσμο (π.χ. στην Αφρική).
Η ιμπεριαλιστική αυτή στρατηγική αποτελεί τη μόνη διέξοδο των ιμπεριαλιστικών, καπιταλιστικών δυνάμεων στη δομική/διαρθρωτική καπιταλιστική κρίση από την οποία υποφέρουν οι εθνικές τους οικονομίες τουλάχιστον από το 2008 μέχρι σήμερα. Αποτελεί συνέχεια της αντίστοιχης στρατηγικής επιβολής μιας “νέας διεθνούς τάξης” (π.χ. πόλεμοι σε Ιράν και Αφγανιστάν, διάλυση Γιουγκοσλαβίας) μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές της δεκαετίας του ‘90, ενάντια σε μέρος των σοσιαλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών και αντιαποικιακών επαναστάσεων του 20ού αιώνα.
Η ιμπεριαλιστική στρατηγική, υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ, στρέφεται ενάντια στην Παγκόσμια Πλειοψηφία, αποσκοπεί στην εθνική καταπίεση και εκμετάλλευση του συνόλου, πλέον, του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων χωρών της Ευρασίας (κυρίως Λ.Δ. Κίνας, Ρωσία, Ιράν), ενώ έχει και έναν προληπτικό χαρακτήρα έναντι της αμφισβήτησης της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής ηγεμονίας χάρις στην ανάπτυξη, ισχυροποίηση και συνεργασία (π.χ. BRICS+) μιας ομάδας χωρών γύρω από τη Λ.Δ. της Κίνας.
Η χώρα μας στοιχίζεται με απόλυτη υποτέλεια στη στρατηγική αυτή και εμπλέκεται όλο και πιο βαθιά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και επεμβάσεις, ενώ ολόκληρη η ΕΕ στρέφεται στην πολεμική οικονομία και στην ακροδεξιά αντίδραση.
4. Επομένως, έχει καταστεί προφανές για κάθε αντιιμπεριαλιστική, κομμουνιστική δύναμη ότι η συνολική ήττα της ιμπεριαλιστικής αυτής στρατηγικής συνδέεται άρρηκτα με τη σοσιαλιστική επανάσταση στη χώρα μας, μέσω του ζητήματος – κρίκου της εξόδου από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Δυστυχώς, το ζήτημα αυτό διχάζει μέχρι και σήμερα τόσο το διεθνές, όσο και το εγχώριο κομμουνιστικό κίνημα, μιας και η πλειοψηφία των κομμουνιστικών και αριστερών δυνάμεων στις χώρες του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου (ιμπεριαλιστικές ή εξαρτημένες όπως η Ελλάδα) ενσωματώνονται σε μια στρατηγική κατεύθυνση απολογητική για τον ιμπεριαλισμό, η οποία περιγράφεται ουσιαστικά ως “ούτε (με τους ιμπεριαλιστές) … ούτε (με τους αντιπάλους των ιμπεριαλιστών)”.
5. Συνεπώς, το ζήτημα της ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος συνδέθηκε από την πρώτη στιγμή με αυτό της ενότητας των αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, δηλ. αυτών που αγωνίζονται με συνέπεια για την ήττα του ευρωνατοϊκού ιμπεριαλισμού, του μόνου υπαρκτού στον σύγχρονο κόσμο, και για τη στρατηγική συμμαχία με τα κινήματα, τους λαούς και τις κυβερνήσεις που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική ηγεμονία.
6. Η Πρωτοβουλία απευθύνθηκε σε όλες αυτές τις δυνάμεις, έκανε -και κάνει- κάθε δυνατή προσπάθεια για την πολιτική, προγραμματική και οργανωτική, σύγκλιση, τόσο για το θέμα της κομμουνιστικής οργάνωσης, όσο και για αυτό του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου (βλ. σχετικά την πρόσφατη απόφαση της 13ης Ολομέλειας).
Σήμερα, πάνω από τρία χρόνια μετά, συμμετέχει στην Πρωτοβουλία η Συλλογικότητα για την Επαναστατική Ενοποίηση της Ανθρωπότητας, μετά από πρόσφατη απόφασή της.
7. Γενικότερα, ο αντιιμπεριαλιστικός, αντινατοϊκός χώρος της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς παραμένει οργανωτικά αδύναμος και υπερβολικά διασπασμένος σε πολύ μικρές (με την εξαίρεση της ΛΑΕ) οργανώσεις και συλλογικότητες, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ξεπεράσει επιμέρους ιδεολογικοπολιτικές ή φυσιογνωμικές μονομέρειες και να υπερβεί μια δράση που επικεντρώνεται στον -πολύ σημαντικό κατά τα άλλα- αντιιμπεριαλιστικό, αντινατοϊκό και αντιφασιστικό ακτιβισμό. Έτσι, όμως, δεν φαίνεται να μπορεί να συγκεντρώσει επαρκή δυναμική για να γίνει ένα ποιοτικό βήμα ή και άλμα, είτε για την υπόθεση μιας μεταβατικής, κομμουνιστικής οργάνωσης, είτε για αυτήν του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου.
8. Εκτιμούμε ότι η ανακοινωθείσα ανασυγκρότηση της ΛΑΕ σε κατεύθυνση ενιαίου κόμματος της αντιιμπεριαλιστικής, κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής, Αριστεράς αποτελεί μια ελπιδοφόρα εξέλιξη που μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να συμβάλει τόσο στην υπόθεση του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου, όσο και στην -αλληλένδετη με αυτή- συγκρότηση της κομμουνιστικής πρωτοπορίας στο εσωτερικό του, είτε άμεσα, με την εξέλιξη της ίδιας της ΛΑΕ σε κομμουνιστική οργάνωση, είτε έμμεσα, χάρις στην ενοποίηση του χώρου αυτού συνολικά.
Εξάλλου, η ΛΑΕ είναι η μακράν μεγαλύτερη και πιο συγκροτημένη πολιτική οργάνωση του αντιιμπεριαλιστικού, αντινατοϊκού χώρου, η οποία αγωνίζεται ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση με προγραμματικές θέσεις για έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, ενώ πολιτεύεται ενωτικά και λαϊκομετωπικά.
9. Συνεπώς, ανακοινώνουμε την πρόθεσή μας, ως Σύλλογος, να συμμετάσχουμε στην προσυνεδριακή διαδικασία της ανασυγκρότησης της ΛΑΕ, διερευνώντας την εν λόγω προοπτική, ανταποκρινόμενοι σε σχετική πρόσκληση που απηύθυνε η ΛΑΕ στα μέλη της Πρωτοβουλίας. Στόχος μας είναι να συμβάλουμε στην εμβάθυνση της στρατηγικής συμφωνίας του νέου κόμματος στην κατεύθυνση του σημείου (2), χωρίς να μπορούμε να προβλέψουμε ή να δεσμευτούμε σε αυτή τη φάση για την κατάληξη της διαδικασίας αυτής και τη συμμετοχή μας ή μη στο νέο κόμμα, κάτι που θα εξαρτηθεί από την πορεία της προσυνεδριακής διαδικασίας. Εκτιμούμε σε αυτή τη φάση ότι μια τέτοια ενότητα του αντιιμπεριαλιστικού, αντινατοϊκού χώρου της κομμουνιστικής Αριστεράς είναι μια ελπιδοφόρα προοπτική, τόσο για την Πρωτοβουλία μας, όσο και για τις υπόλοιπες δυνάμεις του χώρου αυτού.
