από το facebook του Βασίλη Λιόση
Οι φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών και πατριωτών στην Καισαριανή δεν είναι απλώς ακόμη κάποια τεκμήρια. Αποτελούν συγκλονιστικά ιστορικά ντοκουμέντα και προσφέρονται για την εξαγωγή σωρείας συμπερασμάτων.
Επέλεξα από τις δημοσιευμένες φωτογραφίες τη συγκεκριμένη γιατί θεωρώ ότι είναι από τις πλέον εύγλωττες. Τα πρόσωπα των μελλοθανάτων είναι καθαρά. Δίχως φόβο. Δίχως άγχος. Τα κορμιά ευθυτενή. Τα μισάνοιχτα στόματα μαρτυρούν ότι τραγουδάνε. Πάνε προς τον θάνατο και τραγουδάνε! Δεν ανταλλάσσουν τη ζωή τους με τις αξίες τους. Με τον αγώνα τους. Με τις ιδέες τους. Με κάποια μεταθανάτια ζωή. Καταργούνε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Τα γράμματα που κατάφεραν και έστειλαν κάποιοι μελλοθάνατοι επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Ο Νίκος Μαριακάκης έγραψε: «Καλύτερα να πεθάνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος».
Η υπεράσπιση της πατρίδας, η απελευθέρωσή της από τα ναζιστικά τέρατα, η πάλη για μια άλλη κοινωνία, είναι όλα αυτά που καθορίζουν και το απαράμιλλο θάρρος τους και τη λεβεντιά τους. Είναι όλα αυτά που δημιούργησαν το ηθικό πλεονέκτημα των κομμουνιστών έναντι της σαπίλας των εγχώριων αστών, των ναζί και των συνεργατών τους. Είναι η απάντηση στα σημερινά ακροδεξιά πολιτικά κατακάθια. Σε όλο αυτόν τον εσμό που επιχειρεί συντεταγμένα να αναθεωρήσει την ιστορία. Που επιχειρεί να παρουσιάσει το ΕΑΜ και τους κομμουνιστές ως κοινούς μισαλλόδοξους σφαγείς. Που δηλώνει δημόσια και ανερυθρίαστα ότι η εκτέλεση του Μπελογιάννη ήταν δίκαιη. Του Μπελογιάννη! Που μπροστά στο δικαστήριο με το χαμόγελο συνέτριψε τους κατηγόρους του. Που αναδείχθηκε τιτάνας μπροστά στα ανθρωποειδή.
Είναι σαφές. Έχουμε να κάνουμε με δύο κόσμους. Από τη μια οι 200 της Καισαριανής και χιλιάδες άλλοι που έδωσαν τη ζωή τους ανυστερόβουλα και από την άλλη τα φασιστοειδή που τότε φόραγαν κουκούλες προδίδοντας όσους αγωνίζονταν και στο πρόσφατο παρελθόν μυξοκλαίγανε στο δικαστήριο «δίνοντας» ο ένας τον άλλο.
Οφείλουμε να αντλήσουμε και πάλι έμπνευση από αυτή τη δρακογενιά. Να φέρουμε ξανά και ξανά στην επιφάνεια τα ιστορικά γεγονότα αυτού του τόπου που αποτελούν μία καταπληκτική ιστορία, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Πόσο μας λείπει σήμερα αυτό το απαράμιλλο ήθος. Αυτό το πρότυπο του αγωνιστή. Αυτή η ανιδιοτέλεια. Οφείλουμε στους νεκρούς μας, στους εαυτούς μας, στις νέες γενιές, στο μέλλον αυτού του τόπου να επαναδημιουργήσουμε αυτό το πρότυπο του κομμουνιστή. Σήμερα, η ανάδειξη αυτών των προτύπων ως ιστορικών οντοτήτων αλλά και ως ζώντων ανθρώπων είναι μία ζωτική ανάγκη ενάντια στον ζόφο που ζούμε.
